2009

Zakończenie budowy nowego ujęcia wody głębinowej przy ul. Pszennej w Ząbkowicach. oraz wodociągu w Al. Zagłębia Dąbrowskiego. Łącznie w 2010 roku wybudowano sieć wodociągową o długości 2 782,80mb. Opracowanie dokumentacji projektowej dla budowy trzech wodociągów przesyłowych w rejonach ul. Roździeńskiego – Związku Orła Białego, ul. Wapienna – Toruńska, ul Wojska Polskiego – Al. Zagłębia Dąbrowskiego. Uruchomienie systemu dezintegracji osadów dla uzyskania oprawy odwodnienia osadu. Kontynuacja realizacji zadania „Modernizacja Oczyszczalni Ścieków w Dąbrowie Górniczej

2008

Zakończenie budowy nowej studni głębinowej dla ujęcia wód w Trzebiesławicach. Rozpoczęcie prac związanych z budową nowej studni na ujęciu wody podziemnej w Ząbkowicach – rejon ulicy Pszennej. Kontynuacja realizacji zadania „Modernizacja Oczyszczalni Ścieków w Dąbrowie Górniczej”.

2007

Wykonanie odwiertu nowej studni w Trzebiesławicach oraz w Ząbkowicach – rejon ulicy Pszennej. Realizacja projektu dla zadania „Modernizacja Oczyszczalni Ścieków w Dąbrowie Górniczej”. Otwarcie nowowybudowanego 1,50 km wodociągu w ul. Piłsudskiego, przesyłającego wodę z własnego ujęcia wody głębinowej w Ujejscu do dzielnicy Gołonóg. Wykorzystując w większym stopniu własne ujęcie wody, zaplanowano przerzut 4 000m3 wody/dobę. Zakończenie przebudowy 550 m sieci kanalizacyjnej na osiedl Morcinka będącą głównym ciągiem odprowadzającym ścieki ze starej części osiedla Gołonóg, oraz 640 m sieci kanalizacyjnej w ulicy Jaskrów i Bratków.  Obydwie inwestycje z uwagi na teren i dużą głębokość posadowienia kanałów, w celu wyeliminowania zagrożeń dla mieszkańców, prowadzone były metodami bezwykopowymi

2006

Zakończenie budowy nowej studni głębinowej dla ujęcia wód w Ujejscu z doprowadzeniem wody z nowoodwierconej studni U4 do zbiorników wody w Ujejscu. Rozpoczęcie prac związanych z wykonaniem odwiertu nowej studni w Trzebiesławicach Uruchomiono projekt odwiertu nowej studni na ujęciu wody podziemnej w Ząbkowicach – rejon ulicy Pszennej. Ponadto w roku 2006 rozpoczęto realizację tematu: „Modernizacja Oczyszczalni Ścieków w Dąbrowie Górniczej”. Zadanie to będzie kontynuowane przez następne lata a jego kompleksowe zakończenie planuje się na rok 2009/2010. Ostateczny termin sfinalizowania zadania uzależniony jest odpowiednio od wyników przeprowadzanych zamówień publicznych.

2005

Zakończenie przebudowy 330 m3 sieci kanalizacyjnej w ul. K. Jadwigi. To jedna z największych inwestycji przeprowadzonych na sieci kanalizacyjnej Dąbrowy Górniczej w ostatnich latach. Wymieniono jeden z głównych odcinków kanalizacji.  Uruchomiono projekt odwiertu nowej studni na ujęciu wody podziemnej w Ujejscu oraz w Trzebiesławicach.

2004

Otwarcie nowowybudowanego 2,2 km wodociągu w ul. Gwardii Ludowej, przesyłającego wodę z własnego ujęcia wody głębinowej w Ujejscu do dzielnicy Gołonóg. Wykorzystując w większym stopniu własne ujęcie wody, zaplanowano przerzut 4 000m3 wody/dobę.
29.09.2004.r.- podpisano porozumienie między Gminą Będzin i Dąbrowa Górnicza oraz Miejskim Przedsiębiorstwem Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w Będzinie i Przedsiębiorstwem Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w Dąbrowie Górniczej. Zakładano współpracę przedsiębiorstw na rzecz poprawy jakości dystrybucji wody pitnej, poprawy jakości wód powierzchniowych o ochrony powierzchni ziemi. Zakończenie inwestycji umożliwiającej dostawę wody głębinowej pochodzącej z kopalni „Dolomit” w Ząbkowicach.

2002

17.04.2002 r. Podpisanie umowy prywatyzacyjnej pomiędzy Gminą Dąbrowa Górnicza a firmą RWE GmbH, spółką światowego koncernu RWE. PWiK Sp. z o.o. stało się pierwszą w Zagłębiu Spółką zaopatrującą mieszkańców w wodę, która pozyskała inwestora.
19.11.2002 r. powołano nowy Zarząd i Dyrekcję. Prezesem Zarządu – Dyrektorem Generalnym został mgr inż. Andrzej Malinowski.

1996

Przekształcenie RPWiK w jednoosobową spółkę skarbu gminy – Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Prezesem Zarządu i Dyrektorem Naczelnym powstałej spółki został mgr inż. Andrzej Malinowski.

1995-1997

Modernizacja i rozbudowa oczyszczalni ścieków „Centrum” w Dąbrowie Górniczej przy ul. Powstańców.

1995

Wybudowano zbiorniki wody pitnej 2 x 1 500 m3 w Ujejscu.

1994

Baraki po zapleczu budowy oczyszczalni ścieków z 1976 r. przestały służyć jako zaplecze administracyjno – socjalne przedsiębiorstwa. Oddano do użytku nowy budynek administracyjny.

1992

Decyzją nr Pw–1–26/31/92 Wojewody Katowickiego z dnia 02.06.1992 r. orzeczono przekazanie gminie Dąbrowa Górnicza mienia państwowego należącego do RPWiK w Dąbrowie Górniczej. Na stanowisko dyrektora RPWiK w wyniku konkursu powołano mgr inż. Andrzeja Malinowskiego.
Oddano do eksploatacji ujęcie wody głębinowej ze stacją uzdatniania wody w Tucznawie.

1991

Zastępcą Dyrektora ds. Technicznych została inż. Anna Schabowska.

Zarządzeniem nr 131/91 Wojewody Katowickiego z dnia 11.07.1991 r. utworzono przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą Rejonowe Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji.

1990

Oddano do eksploatacji ujecie głębinowe w Ujejscu.

1982-1992

Dyrektorem zakładu był inż. Henryk Ziółko.

1978-1982

Modernizacja Rowu Florowskiego. Odkryty Odpływ wód z byłej kopalni Flora do 1945 r. zbierał również wody  opadowe z przyległych terenów. Odpływ został zmodernizowany według projektu mgr inż. W. Zięby – „Hydroprojekt” Sosnowiec. Inwestor: RDI Sosnowiec, wykonawca: Hydrobudowa „Śląsk – 2” Mysłowice. Rów jest obecnie zakryty, składa się z dwóch rur Ć 1 800 mm ułożonych okularowo. Włączony jest do potoku Pogoria w rejonie oczyszczalni ścieków. Zbiera wody opadowe z Gołonoga, osiedla Mickiewicza, Korczaka, Adamieckiego i Redenu.

1976-1990

Zastępcą Dyrektora ds. technicznych był Kazimierz Drapacz

1976-1982

Dyrektorem zakładu była inż. Apolonia Mazur.

1976

Decyzją Wojewody Katowickiego z dnia 06.10.1975 r. nr 49/75 powstało Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Zakład NR 13 (WPWiK Z – 13) poprzez połączenie Zakładu Wodno – Kanalizacyjnego przy MPGK z Powiatowym Przedsiębiorstwem Wodno–Kanalizacyjnym w Będzinie. W tym czasie nastąpiła również zmiana obszaru administracyjnego, zwiększono teren miasta o dzielnice: Strzemieszyce, Ząbkowice, Łosień, Łęka, Okradzionów, Błędów i Tucznawa.
Lokalizacja przedsiębiorstwa – budynek dawnej „Garbarni” (z okresu przedwojennego), przy ul. Powstańców 13. Przekazane do eksploatacji oczyszczalni ścieków w Strzemieszycach zbudowanej według projektu inż. A. Wilka. Wykonawca: BIPROWOD Zabrze i „Energopol – 7”; inwestor – Huta Katowice. Grupowa Oczyszczalnia Ścieków (GOŚ) w Strzemieszycach o przepustowości 20 500 m3/dobę, wyposażona jest w pełny ciąg oczyszczania mechanicznego i biologicznego w technologii klasycznego osadu czynnego, napowietrzanego aeratorami powierzchniowymi oraz ciąg przeróbki osadów ściekowych w procesie mezofilnej fermentacji metanowej. Oczyszczalnia przejmuje ścieki ze skanalizowanej części dzielnicy Ząbkowic oraz rejonu Strzemieszyc  Oczyszczone ścieki kierowane są do rzeki Bobrek.

1970-1975

Okręgowa Dyrekcja Inwestycji Miejskich–Sosnowiec realizując budowę osiedla Kasprzaka została zobowiązana do wykonania niezbędnego uzbrojenia osiedla w sieci kanalizacji sanitarnej i deszczowej. inż. R. Czech opracował projekty techniczne budowy kanałów sanitarnych na odcinku od ul. Poniatowskiego do Gołonoga przez ul. Norwida, Wyspiańskiego, 11 Listopada, Leśną, Podlesie.Kanały Ć 800 mm o długości 1 006,80 mb, kanały Ć 600 mm o długości 1134,30 mb. Kanały deszczowe zaprojektowała inż. Hanna Bidas z Wojewódzkiego Biura Projektów w Katowicach. Wykonawcą robót był KKIM Sosnowiec. Roboty trwały od 1972 r. do 1975 r.

1970 r.

Na stanowisko dyrektora MPGK powołano A. Zgraję.

1965-1970

Dyrektorem MPGK był inż. W. Maszczyk, a od 1966 r. zakładem Wodno – Kanalizacyjnym przy MPGK kierował K. Drapacz.

1965

MPGK zostało przeniesione do budynków po byłej kopalni „Reden” przy ul. Dojazdowej.

1964

Rozpoczęto przebudowę centrum miasta, wybudowano wieżowce przy ul. Kościuszki i Dom Towarowy. Odbudowano Pałac Kultury Zagłębia (PKZ), który powstał w latach 1951 –1958. Na terenie byłego wysypiska gruzu i spieków hutniczych powstał Park Śródmiejski. Wybudowano osiedla mieszkaniowe Adamieckiego i Korczaka. Rozpoczęcie budowy oczyszczalni ścieków. Generalnym wykonawcą była Hydrobudowa „Śląsk – 2” Mysłowice, zaś kierownikiem budowy– inż. L. Muszyński.
Oczyszczalnia przy ul. Powstańców przejęła ścieki sanitarne z dzielnic mieszkaniowych z centrum Dąbrowy Górniczej, Gołonoga, osiedli Mickiewicza, Norwida, Korczaka, Adamieckiego, Mydlic i Łęknic, jak również z zakładów pracy. Posiadała pełny zakres oczyszczania mechaniczno – biologicznego. Ciąg przeróbki osadów pracował w technologii fermentacji metanowej. Powstały biogaz był paliwem w kotłach centralnego ogrzewania.

1962-1963

Powstało nowe zasilanie Dąbrowy Górniczej w wodę z ujęcia głębinowego w Łazach Błędowskich. Dystrybucję wody w rejonie GOP prowadziło Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w Katowicach, obecnie Górnośląskie Przedsiębiorstwo Wodociągów (GPW).

1961

Powstał Miejski Zarząd Urbanistyczny w Dąbrowie Górniczej przy Wydziale Budownictwa, Urbanistyki i Architektury przy Prezydium Miejskiej Rady Narodowej. Zespół pod kierunkiem mgr inż. R. Ładowskiego i mgr inż. J. Coradiniego opracował w głównym zarysie plan rozbudowy miasta Dąbrowa Górnicza.

1959

Inż. R. Czech opracował na zlecenie Samodzielnego Oddziału Wykonawstwa Inwestycyjnego i Biura Projektów Budownictwa Komunalnego w Gliwicach koncepcję ZTE i projekty techniczne na budowę oczyszczalni ścieków przy ul. Powstańców. Inwestycja została podzielona na cztery zadania.

I zadanie	część mechaniczna o przepustowość 21 000 m3/dobę przekazana do eksploatacji w 1970 r., w 1972 r. zwiększono przepustowość oczyszczalni ścieków do 40 800 m3/dobę.
II zadanie	część biologiczna oddana została do eksploatacji w 1985 r.
III zadanie	zaplecze socjalno–biurowe tj. warsztaty, magazyn, budynek biurowy z laboratorium. Realizacja tego zadania miała różne terminy oddania i różne zmiany projektowe. Zadania praktycznie nie zrealizowano.
IV zadanie	budynki mieszkalne dla pracowników przy ul. Limanowskiego. Zadanie przejął Urząd Miasta dla własnych potrzeb.

1958-1959

Budowa kolektora z rur żelbetowych: Ć 1 200 mm – 1 166 mb i Ć 800 mm – 1 132 mb. Z rur kamionkowych Ć 600 mm –440 mb. Wybudowano 41 studni wraz z przepustem, pod torami PKP w rejonie dworca. Wykonawca: Katowickie Zjednoczenie Wodno – Inżynieryjne KGR – Chorzów. Roboty trwały 2 lata wyprzedzając budowę oczyszczalni ścieków.

1958

 Przy Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Dąbrowie Górniczej powstał Samodzielny Oddział Wykonawstwa Inwestycyjnego (później Miejski Inspektorat Inwestycji). Kierownikiem został inż. J. Stasiński. Wydział ten zlecał wykonanie projektów na uzbrojenie terenu w sieci wodno – kanalizacyjne, budowę oczyszczalni ścieków i prowadził nadzór nad wykonawstwem robót. W 1964 r. wszystkie inwestycje przejęła Okręgowa Dyrekcja Inwestycji Miejskich ODIM Sosnowiec, później RDI. Z uwagi na brak sprzętu mechanicznego roboty wykonywano  ręcznie. Sieci wodociągowe budowano przeważnie z rur żeliwnych uszczelnianych sznurem i ołowiem, wykonywano w systemie pierścieniowym (końcówki sieci łączono w obieg zamknięty).

1956-1957

Biuro Projektów Budownictwa Komunalnego w Katowicach opracowało projekt budowy głównego kolektora Ć 1 200 mm do nowej oczyszczalni. Projektanci:  inż. M. Moczulski, inż. St. Senik, inż. M. Kukla.

1954

Powstało Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Instalacyjne w Katowicach, które utworzyło w poszczególnych miastach Kierownictwa Grupy Robót. W Dąbrowie Górniczej kierownikiem był Bronisław Hetmańczyk, mistrzem Kazimierz Drapacz. Zadaniem KGR była m.in. budowa i konserwacja sieci wodno – kanalizacyjnych.

1953-1960

Zaopatrzenie w wodę w okresie budowy osiedla mieszkaniowego Nowa Dąbrowa – Gołonóg odbywało się poprzez hydrofory ze studni głębinowej, zlokalizowanej przy ul. Stacyjnej. Po wybudowaniu osiedla, woda popłynęła rurociągiem Ć 250 mm, włączonym do rurociągu tranzytowego Ć 800 mm z Łaz Błędowskich w rejonie ulic Leśna – Podlesie.
Budowa kanałów sanitarnych i deszczowych. Ścieki z osiedla odprowadzane były do tymczasowej oczyszczalni zlokalizowanej między ulicami Twarda – Poniatowskiego – Łańcuckiego (obecnie plac targowy). Oczyszczalnia składała się z dwóch osadników typu Imhoffa, bez piaskownika i poletek osadowych. Ścieki podczyszczone odprowadzane były do Rowu Florowskiego. W 1971 r. ścieki zostały skierowane do głównego kolektora sanitarnego i popłynęły do oczyszczalni przy ul. Powstańców; osadniki przy ul. Twardej zostały zlikwidowane.

1952-1954

Budowa osiedla Mieszkaniowego Mickiewicza wraz z infrastrukturą. Uzbrojenie terenu – system kanalizacji rozdzielczej, sieć wodociągowa z rur częściowo żeliwnych i stalowych. W 1996 r. wykonano remont kapitalny sieci wodociągowej w osiedlu Mickiewicza. Rury stalowe zastąpiono rurami z polietylenu.

1950

Powstało Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej (MPGK) podległe Miejskiej Radzie Narodowej. Dyrektorem został Stanisław Puchrowicz. W skład MPGK wchodziły: Zakład Oczyszczania Miasta, Zakład Zieleni Miejskiej, Zakład Pogrzebowy, Zakład Wodno – Kanalizacyjny. Kierownikiem Zakładu Wodno – Kanalizacyjnego był Marian Trocha, mistrzem - Władysław Gocyła.

1945-1950

Zakład Wodno – Kanalizacyjny podlegał Prezydium Miejskiej Rady Narodowej. Znajdował się przy ul. 3 Maja 20, gdzie zajmował niewielkie pomieszczenia warsztatowe i biurowe.

1939-1945

Der Stadt Dombrowa Ost. – Oberschlesien Kreiss Bendsburg (O/S Kr. Bendsburg) – Miasto Dąbrowa Górnicza (Górny Śląsk) – Powiat Będzin włączone zostało do Rzeszy Niemieckiej, podlegało Landratowi w Będzinie. Okres II wojny światowej to stagnacja budownictwa mieszkaniowego, komunalnego i dewastacja przemysłu przez okupanta niemieckiego. Zakład Wodno – Kanalizacyjny podlegał władzom okupacyjnym miasta. Z tego okresu zachowały się mapy z naniesioną siecią wodociągową i kanalizacyjną z nazwami ulic w języku niemieckim.

1939

Długość sieci wodociągowej – 22,8 km. Zużycie wody – 400 000 m3/rok – 1 096 m3/dobę.

1934-1938

W celu utrzymania stabilnego ciśnienia w sieci miejskiej wybudowany został zbiornik żelbetowy o pojemności
3 000 m3 (jako wieżą ciśnień) między ul. Szkolną a ul. Zagórską (obecnie Kondratowicza); zbiornik eksploatowano do 1962 r. Zaopatrzenie mieszkańców w wodę odbywało się ze zdrojów ulicznych, natomiast w dzielnicach peryferyjnych ze studni publicznych.

1932

W styczniu miasto przejęło sieć wodociągową rejonu II od Francusko-Polskiego Towarzystwa S.A. wraz z obowiązkiem zaopatrywania mieszkańców w wodę pitną. Istniała również prywatna sieć wodociągowa Towarzystwa Franko-Polskiego przy ul. Żeromskiego i w dzielnicy Reden. Po przejęciu sieci wodociągowej przez gminę utworzony został Wydział Wodociągów i Kanalizacji. Kierownikiem Wydziału Komunalnego został inż. arch. Cezary Uthke. W tym czasie długość sieci wodociągowej wynosiła 8,4 km.

1931

Liczba mieszkańców	37 454
liczba osób korzystających z wodociągu komunalnego	25 312
liczba osób korzystających z wodociągu Towarzystwa	5 295
liczba osób korzystających z wodociągu kolejowego	2 914

1958-1959

Do 1939 r. wybudowano:

• kanały Ć 375 mm – Ř 300 mm w ul. Sobieskiego – 610 mb i w ul. Kościuszki – 400 mb.
• kanały Ć 200mm w centrum Dąbrowy Górniczej i dzielnicy Reden – 10 660 mb.
• kolektor doprowadzający ścieki do oczyszczalni Ć 600 mm – 1 372 mb.
• kolektor Ć 600 mm odprowadzający ścieki z oczyszczalni do Potoku Pogoria.

Ogółem wybudowano – 19 833 mb kanałów sanitarnych. W mieście obowiązywał system kanalizacji rozdzielczej, tzn. wody opadowe odprowadzano bezpośrednio do odbiorników otwartych, natomiast ścieki sanitarne kanałami do oczyszczalni przy ul.  Paryskiej.

1928

Oddano do eksploatacji oczyszczalnię ścieków o przepustowości 6 000 m3/dobę. Obiekt składał się z piaskownika, kraty, dwóch osadników typu Imhoff, poletek osadowych i budynku pompowni. Oczyszczalnię zlikwidowano w 1986 r.

1927-1928

Budowa sieci wodociągowej, kanalizacji deszczowej i sanitarnej według planów opracowanych przez koncern Ullen@Company.

1927

Rozpoczęcie budowy kanałów sanitarnych i oczyszczalni ścieków na podstawie projektów technicznych opracowanych przez „Ullen&Company”.

1926

Magistrat Dąbrowy Górniczej otrzymał od koncernu „Ullen&Company” długoterminową pożyczkę inwestycyjną, w wysokości 230 tys. dolarów. Pożyczka „ulenowska” pozwoliła zapoczątkować w Dąbrowie Górniczej budowę kanalizacji, oczyszczalni ścieków, sieci wodociągowej i wielu innych urządzeń miejskich.

1916

Nadanie Dąbrowie praw miejskich i dwuczłonowej nazwy – Dąbrowa Górnicza

1908-1911

Ujęcie wody z czarnej Przemszy z uzdatnianiem w filtrach na Ksawerze.

1908

Pierwsze wodociągi zostały wybudowane w latach 1908 – 1911 przez Franko – Polskie Towarzystwo Górnicze S.A. Do zaopatrywania Dąbrowy w wodę zobowiązano przedsiębiorstwa górnicze, które eksploatując pokłady węgla doprowadziły do zaniku wody w studniach miejskich.